Ik was zeven jaar oud toen mijn ouders scheidden.
Wat ik me het meest herinner is niet de scheiding zelf — maar de stilte daarna. De gespannen autorit. Het gevoel dat ik tussen twee werelden leefde die elkaar niet meer kenden. Mijn ouders hebben elkaar, voor zover ik weet, nooit meer gesproken.
Die stilte liet sporen na.
Dertig jaar later stond ik zelf voor dezelfde keuze. Mijn zoon was twee, mijn dochter vijf. En al snel merkte ik hoe makkelijk communicatie via WhatsApp mis kan gaan. Een te korte reactie. Een bericht dat anders wordt gelezen dan bedoeld. Ruis op de lijn — niet omdat er geen liefde was voor de kinderen, maar omdat twee mensen nu eenmaal anders communiceren.
Energie voel je altijd. En kinderen voelen het ook.
Wat volgde was een zoektocht. Sporten. Tijd voor mezelf nemen in plaats van weglopen voor wat moeilijk was. Leren dat ik niet vanuit mijn eerste opwelling hoefde te reageren. En toen kwam Rosalie — die mij spiegels voorhield die ik niet zocht, maar hard nodig had. Zij leerde mij vanuit rust te reageren in plaats van vanuit de pijn.
Dat veranderde alles.
Niet alleen voor mij — maar voor hoe ik communiceerde met de moeder van mijn kinderen. Ik wilde niet meer reageren vanuit spanning. Ik wilde een pauze. Een moment tussen gevoel en actie.
Pauzeapp is geboren uit die pauze.
Niet om conflicten te vermijden, maar om ze te ontladen. Een gedeelde ruimte voor alles wat de kinderen raakt. Want gescheiden zijn als ouders hoeft niet te betekenen dat je ook als co-ouders gescheiden blijft.
Wij geloven dat rust aanstekelijk is. Dat een rustiger bericht een rustiger antwoord uitlokt. En dat kinderen dat voelen.
Pauzeapp. Voor rust in de communicatie — voor de kinderen.
— Maurice Diepeveen, oprichter